تا دامن از من کشیدی ای سر و سیمین تن من

تا دامن از من کشیدی ای سر و سیمین تن من

هر شب ز خونابه دل پر گل بود دامن من

جانا رخم زرد خواهی جانم پر از درد خواهی

دانم چه ها کرد خواهی ای شعله با خرمن من

بنشین چو گل درکنارم تا بشکفد گل ز خارم

ای روی تو لاله زارم وی موی تو سوسن من

ای جان و دل مسکن تو خون گریم از رفتن تو

دست من و دامن تو اشک غم و دامن من

من کیستم بی نوایی با درد و غم آشنایی

هر لحظه گردد بلایی چون سایه پیر امن من

قسمت اگر زهر اگر مل بالین اگر خار اگر گل

غمگین نباشم که باشد کوی رضا مسکن من

گر باد صرصر غباری انگیزد از هر کناری

گرد کدورت نگیرد آیینهٔ روشن من

تا عشق و رندیست کیشم یکسان بود نوش و نیشم

من دشمن جان خویشم گر او بود دشمن من

ملک جهان تنگنایی با عرصه همت ما

خلد برین خار زاری با ساحت گلشن من

پیرایه خاک و آبم روشنگر آفتابم

گنجم ولی در خرابم ویرانه من تن من

ای گریه دل را صفا ده رنگی به رخسار ما ده

خاکم به باد فنا ده ای سیل بنیان کن من

وی مرغ شب همرهی کن زاری به حال رهی کن

تا بردلم رحمت آرد صیاد صید افکن من

                                                                 رهی معیری

چنان به موی تو آشفته‌ام به بوی تو مست

چنان به موی تو آشفته‌ام به بوی تو مست

که نیستم خبر از هر چه در دو عالم هست

دگر به روی کسم دیده بر نمی‌باشد

خلیل من همه بت‌های آزری بشکست

مجال خواب نمی‌باشدم ز دست خیال

در سرای نشاید بر آشنایان بست

در قفس طلبد هر کجا گرفتاریست

من از کمند تو تا زنده‌ام نخواهم جست

غلام دولت آنم که پای بند یکیست

به جانبی متعلق شد از هزار برست

مطیع امر توام گر دلم بخواهی سوخت

اسیر حکم توام گر تنم بخواهی خست

نماز شام قیامت به هوش بازآید

کسی که خورده بود می ز بامداد الست

نگاه من به تو و دیگران به خود مشغول

معاشران ز می و عارفان ز ساقی مست

اگر تو سرو خرامان ز پای ننشینی

چه فتنه‌ها که بخیزد میان اهل نشست

برادران و بزرگان نصیحتم مکنید

که اختیار من از دست رفت و تیر از شست

حذر کنید ز باران دیده سعدی

که قطره سیل شود چون به یک دگر پیوست

خوش است نام تو بردن ولی دریغ بود

در این سخن که بخواهند برد دست به دست

                                                                          سعدی

در نظربازی ما بی‌خبران حیرانند

در نظربازی ما بی‌خبران حیرانند

من چنینم که نمودم دگر ایشان دانند

عاقلان نقطه پرگار وجودند ولی

عشق داند که در این دایره سرگردانند

جلوه گاه رخ او دیده من تنها نیست

ماه و خورشید همین آینه می‌گردانند

عهد ما با لب شیرین دهنان بست خدا

ما همه بنده و این قوم خداوندانند

مفلسانیم و هوای می و مطرب داریم

آه اگر خرقه پشمین به گرو نستانند

وصل خورشید به شبپره اعمی نرسد

که در آن آینه صاحب نظران حیرانند

لاف عشق و گله از یار زهی لاف دروغ

عشقبازان چنین مستحق هجرانند

مگرم چشم سیاه تو بیاموزد کار

ور نه مستوری و مستی همه کس نتوانند

گر به نزهتگه ارواح برد بوی تو باد

عقل و جان گوهر هستی به نثار افشانند

زاهد ار رندی حافظ نکند فهم چه شد

دیو بگریزد از آن قوم که قرآن خوانند

گر شوند آگه از اندیشه ما مغبچگان

بعد از این خرقه صوفی به گرو نستانند

                                                               حضرت حافظ

من از آن روز که دربند توام آزادم

من از آن روز که دربند توام آزادم

پادشاهم که به دست تو اسیر افتادم

همه غم‌های جهان هیچ اثر می‌نکند

در من از بس که به دیدار عزیزت شادم

خرم آن روز که جان می‌رود اندر طلبت

تا بیایند عزیزان به مبارک بادم

من که در هیچ مقامی نزدم خیمه انس

پیش تو رخت بیفکندم و دل بنهادم

دانی از دولت وصلت چه طلب دارم هیچ

یاد تو مصلحت خویش ببرد از یادم

به وفای تو کز آن روز که دلبند منی

دل نبستم به وفای کس و در نگشادم

تا خیال قد و بالای تو در فکر منست

گر خلایق همه سروند چو سرو آزادم

به سخن راست نیاید که چه شیرین سخنی

وین عجبتر که تو شیرینی و من فرهادم

دستگاهی نه که در پای تو ریزم چون خاک

حاصل آنست که چون طبل تهی پربادم

می‌نماید که جفای فلک از دامن من

دست کوته نکند تا نکند بنیادم

ظاهر آنست که با سابقه حکم ازل

جهد سودی نکند تن به قضا دردادم

ور تحمل نکنم جور زمان را چه کنم

داوری نیست که از وی بستاند دادم

دلم از صحبت شیراز به کلی بگرفت

وقت آنست که پرسی خبر از بغدادم

هیچ شک نیست که فریاد من آن جا برسد

عجب ار صاحب دیوان نرسد فریادم

سعدیا حب وطن گر چه حدیثیست صحیح

نتوان مرد به سختی که من این جا زادم

                                                   سعدی

چو ایران نباشد تن من مباد

ندانی که ایران نشست   منست

جهان سر به سر  زیر  دست ِ منست

 هنر   نزد  ایرانیان  است و  بـــس

 ندادند   شـیر    ژیان     را    بکــس

 همه   یکدلانند   یـزدان   شناس

 بـه   نیکـی  ندارنـد  از  بـد   هـراس

 دریغ است ایـران که ویـران شــود

 کنام     پلنگان   و  شیران    شــود

 چـو ایـران نباشد  تن  من مـبـاد

 در این بوم و بر زنده یک تن مباد

 همـه روی  یکسر  بجـنگ  آوریــم

 جــهان بر   بـداندیـش   تنـگ آوریم

 همه سربسر تن به کشتن دهیم

 بـه از آنکه  کشـور به دشمن دهـیم

 چنین  گفت  موبد   که مرد   بنام

 بـه از زنـده  دشمـن بر او  شاد  کام

 اگر  کُشــت  خواهــد  تو را روزگــار

 چــه  نیکــو تر  از  مـرگ  در کـــار زار

************                                                                                                                              

 به هر جا که هستید خروش آورید 

جهنده جهان را به جوش آورید 

همه یک به یک مهربانی کنید 

به کل جهان پاسبانی کنید 

به صلح جهانی بکوشید سخت 

به فر جهان باور نیک بخت 

جهان را بسازید همچون بهشت 

مگوئید هرگز سخن های زشت 

بگوئید این جمله درگوش باد 

چو ایران نباشد تن من مباد

                                                        فردوسی حکیم

تُفو بر تو‌ای چرخ گردون تفو

چو بخت عرب بر عجم چیره گشت

 همه روز ایرانیان تیره گشت

 

جهان را دگرگونه شد رسم و راه

تو گوئی نتابد دگر مهر و ماه

 

ز مِی نشئه و نغمه از چنگ رفت

ز گل عطر و معنی ز فرهنگ رفت

 

ادب خوار گشت و هنر شد وَبال

ببستند اندیشه را پَر و بال

 

جهان پر شد از خوی اهریمنی

زبان مُهر ورزید و دل دشمنی

 

کنون بی‌غمان را چه حاجت به می

کران را چه سودی به آوای نی

 

که در بزم این هرزه گردان خام

گناه است در گردش آریم جام

 

بجائی که خشکیده باشد گیاه

هدر دادن آب باشد گناه

 

چو با تخت منبر برابر شود

همه نام بوبکر و عُمَر شود

 

ز شیر شتر خوردن و سوسمار

عرب را بجائی رسیده است کار

 

که تاج کیانی کند آرزو

تُفو بر تو‌ای چرخ گردون تفو

 

دریغ است ایران که ویران شود

کنام پلنگان و شیران شود

                                                                                  فردوسی

تقدیم به عزیزه دلم. همسره نمونه و مهربانم

سهم من از زندگی دستان پر مهر تو شد

می ستایم من تو را تا آخر عمر همسرم

در میان اوج تنهایی, تو با من مانده ای

تا تو باشی من چه غم دارم ز دنیا همسرم

کاش میشد تا تمام عمر همراهم شوی

تا نگردم گم به راه زندگانی همسرم

در شب تار و غمین قلب من تو آمدی

تا شدی تنها ستاره در شب من همسرم

آسمان آبی چشمان تو مال من است

تا زنم پر در میان آسمانت همسرم

زندگی از مهر و لبخند تو پر شور و شر است

عاشقم بر آن کلام مهربانت همسرم

چشمه پاک و زلال مهر تو جاری بود

تشنه ام هر دم به رود مهربانی همسرم

آسمان تار قلبم را تو روشن کرده ای

پس بمان در قلب بیتاب نگاهم همسرم 

 

من از عهد آدم تو را دوست دارم

من از عهد آدم تو را دوست دارم

از آغاز عالم تو را دوست دارم

چه شبها من و آسمان تا دم صبح

سرودیم نم نم: تو را دوست دارم

نه خطی، نه خالی! نه خواب و خیالی!

من ای حس مبهم تو را دوست دارم

سلامی صمیمی تر از غم ندیدم

به اندازه ی غم تو را دوست دارم

بیا تا صدا از دل سنگ خیزد

بگوییم با هم: تو را دوست دارم

جهان یك دهان شد هم آواز با ما:

تو را دوست دارم، تو را دوست دارم

 

 

                                                                       زنده یاد قیصر امین پور

 

جان جهان! دوش کجا بوده ای؟

جان جهان! دوش کجا بوده ای؟

نی، غلطم، در دل ما بوده ای؟!

آه که من دوش چه سان بوده ام؟

آه که تو دوش که را بوده ای؟!

رشک برم کاش قبا بودمی

چون که در آغوش قبا بوده ای

زهره ندارم که بگویم ترا

" بی من بیچار کجا بوده ای؟"

رنگ رخ خوب تو، آخر گواست

در حرم لطف خدا بوده ای

آینه ای، زنگ تو عکس کسی است

تو ز همه رنگ جدا بوده ای

                                               مولوي

آنگاه که غرور کسی را له می کنی،

آنگاه که غرور کسی را له می کنی،       

آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی،

آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی،

آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری،

آنگاه که حتی گوشت را می گیری تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی،

آنگاه که خدا را می بینی وبنده ی خدا را نادیده می گیری    

 می خواهم بدانم،

 دستانت را به سوی کدام آسمان دراز میکنی

 تا برای خوشبختی “خودت” دعا کنی؟ 

                                                                        ”سهراب سپهری”