X
تبلیغات
دفتر شعر - عصر يك جمعه ي دلگير ...


دفتر شعر

شعر

عصر يك جمعه دلگير، دلم گفت

بگويم بنويسم كه چرا عشق به انسان

نرسيده است؟ چرا آب به گلدان نرسيده

است؟ چرا لحظه ي باران نرسيده است؟ و

هر كس كه در اين خشكي دوران به لبش

جان نرسيده است، به ايمان نرسيده است

و غم عشق به پايان نرسيده است. بگو

حافظ دل خسته ز شيراز بيايد بنويسد

كه هنوز هم كه هنوز است چرا يوسف گم

گشته به كنعان نرسيده است؟ دل عشق

ترك خورد; گل زخم نمك خورد; زمين

مرد، زمان بر سر دوشش غم و اندوه به

انبوه فقط برد، زمين مرد، زمين

مرد، خداوند گواه است، دلم چشم به راه

است; و در حسرت يك پلك نگاه

است; ولي حيف نصيبم فقط آه است

و همين آه خدايا برسد كاش به جايي;

برسد كاش صدايم به صدايي...

عصر اين جمعه ي دلگير وجود تو كنار

دل هر بيدل آشفته شود حس، تو كجايي

گل نرگس؟ به خدا آه نفس هاي غريب

تو كه آغشته به حزني است ز جنس غم

و ماتم، زده آتش به دل، عالم آدم مگر

اين روز و شب رنگ شفق يافته در

سوگ كدامين غم عظمي به تنت رخت

عزا كرده اي اي عشق مجسم كه به جاي

نم شبنم بچكد خون جگر دم به دم از

عمق نگاهت نكند باز شده ماه محرم كه

چنين مي زند آتش به دل فاطمه آهت به

فداي نخ آن شال سياهت به فداي رخت

اي ماه! بيا، صاحب اين بيرق و اين پرچم

و اين مجلس و اين روضه و اين بزم تويي،

آجرك الله! عزيز دو جهان يوسف در

چاه، دلم سوخته از آه نفس هاي غريبت

دل من بال كبوتر شده، خاكستر پرپر

شده، همراه نسيم سحري روي پر فطرس

معراج نفس گشته هوايي و سپس رفته به

اقليم رهايي; به همان صحن و سرايي كه

شما زائر آني و خلاصه شود آيا كه مرا

نيز به همراه خودت زير ركابت ببري

تا بشوم كرب و بلايي; به خدا در هوس

ديدن شش گوشه دلم تاب ندارد، نگهم

خواب ندارد قلمم گوشه ي دفتر، غزل

ناب ندارد شب من روزن مهتاب ندارد

همه گويند به انگشت اشاره مگر اين

عاشق بيچاره ي دلداده ي دل سوخته ارباب

ندارد... تو كجايي؟ تو كجايي شده ام باز

هوايي، شده ام باز هوايي...

گريه كن گريه و خون گريه كن آري كه هر

آن مرثيه را خلق شنيده ست شما ديده اي

آن را و اگر طاقتتان هست كنون من نفسي

روضه ز مقتل بنويسم، و خودت نيز مدد

كن كه قلم در كف من هم چو عصا در يد

موسي بشود چون تپش موج مصيبات

بلند است، به گستردگي ساحل نيل

است، و اين بحر طويل است و ببخشيد

اگر اين مخمل خون بر تن تب دار حروف

است كه اين روضه ي مكشوف لهوف

است; عطش بر لب عطشان لغات است

و صداي تپش سطر به سطرش همگي

موج مزن آب فرات است، و ارباب همه

سينه زنان كشتي آرام نجات است; ولي

حيف كه ارباب"قتيل العبرات" است;

ولي حيف كه ارباب "اسير الكربات"

است; ولي حيف هنوزم كه هنوز است

حسين بن علي تشنه ي يار است و زني

محو تماشاست ز بالاي بلندي، الف

قامت او دال و همه هستي او در كف

گودال و سپس آه كه "الشمر.." خدايا چه

بگويم كه "شكستند سبو را و بريدند"...

دلت تاب ندارد به خدا با خبرم مي گذرم

از تپش روضه كه خود غرق عزايي، تو

خودت كرب و بلايي; قسمت مي دهم

آقا به همين روضه كه در مجلس ما نيز

بيايي، تو كجايي... تو كجايي...

سيد حميدرضا برقعي

نوشته شده در پنجشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1389| ساعت 0:11| توسط علیرضا| |


قالب وبلاگ :: :: كدهای جاوا



سایت هنری - دامپزشکی - گویا آی تی - تک تمپ - مهندس | پنس - گرافیک - وبلاگ